GEMEENTE RHEDEN – Een traditie is meer dan een gewoonte. Het zijn herinneringen die van generatie op generatie worden doorgegeven, momenten waarop mensen samenkomen en kinderen met grote ogen uitkijken naar iets bijzonders. Maar waarom lijkt het tegenwoordig soms ingewikkelder om samen feest te vieren dan om er een discussie over te beginnen?
Er zijn van die tradities die ieder jaar opnieuw iets losmaken. De spanning wanneer kinderen hun schoen zetten, het zingen bij de deur, de geur van pepernoten, de cadeautjes en de surprises. Maar misschien nog wel het mooiste: de gezichten van kinderen die even helemaal opgaan in de magie van het moment.
Voor veel mensen zijn het herinneringen die een leven lang meegaan. Herinneringen die je later weer doorgeeft aan je eigen kinderen en kleinkinderen.
Ook in de gemeente Rheden hoort Sinterklaas bij die jaarlijkse momenten waarop dorpen samenkomen. Achter de intochten en festiviteiten staan vrijwilligers, verenigingen en mensen die hun vrije tijd erin steken om anderen een mooie dag te bezorgen. Dat gebeurt niet vanzelf. Daar zit betrokkenheid achter, en vooral de wens om iets voor elkaar te betekenen.
En toch lijkt het ieder jaar minder vanzelfsprekend dat we gewoon van zo’n traditie mogen genieten. Er moet iets van gevonden worden, iets aan veranderd worden of opnieuw over gediscussieerd worden. Dit keer lijkt zelfs Sinterklaas zelf niet buiten schot te blijven. Je vraagt je af wanneer hij zijn eerste verplichte cursus moet volgen. Misschien krijgt het bekende witte schimmelpaard Amerigo straks ook nog een gedragscode mee.
Natuurlijk mag je kritisch zijn. Tradities zijn niet heilig en de geschiedenis kent ook kanten waar we niet trots op hoeven te zijn. Die mogen we benoemen en we moeten ervan leren.
Maar er is een verschil tussen het verleden onder ogen zien en er voortdurend in blijven vastzitten. De generaties van toen leven niet meer. Wij leven in een andere tijd, met andere inzichten. Vooruitkijken betekent niet dat je vergeet waar je vandaan komt.
Ook de discussie over Zwarte Piet hoort daarbij. Voor mij is de traditionele Piet verbonden met het Sinterklaasfeest waarmee ik ben opgegroeid. Ik weet dat anderen daar anders naar kijken en dat sommige mensen het als kwetsend ervaren. Die gevoelens mogen er zijn. Maar mogen de herinneringen en gevoelens van mensen die de traditie juist koesteren er ook zijn? Waarom moet het ene gevoel het andere uitsluiten?
We leven in een samenleving met verschillende achtergronden, huidskleuren, geloven en gebruiken. Dat is nu eenmaal wie we samen zijn. We hoeven niet allemaal hetzelfde te vieren en al helemaal niet overal hetzelfde over te denken. Maar we kunnen toch belangstelling hebben voor elkaars feesten, elkaar ruimte geven en soms zelfs gewoon meegenieten? Dat is toch een stuk prettiger dan bij iedere traditie eerst de discussie openen.
Want uiteindelijk gaat het om meer dan de kleur van een kostuum of de manier waarop een feest wordt vormgegeven. Het gaat om samen iets beleven. Om een buur die helpt, een vrijwilliger die zich inzet, een gezin dat misschien net dat beetje extra krijgt en een kind dat zich voor even de gelukkigste van de wereld voelt. Juist in een tijd waarin er genoeg is dat mensen uit elkaar drijft, mogen we zulke momenten best koesteren.
Misschien hoeven we niet alles steeds opnieuw uit te vinden. Misschien mogen sommige dingen ook gewoon blijven bestaan, omdat ze voor veel mensen betekenis hebben. Je hoeft niet overal aan mee te doen, maar een ander het plezier gunnen is toch niet zo’n ingewikkelde opgave?
Laat de Sint dus maar komen. Met zijn mijter, zijn verhalen en de Pieten die bij het feest horen. En laat de kinderen vooral genieten. Zij hebben hun verlanglijstje al klaar. Gelukkig maar. Anders hadden we daar waarschijnlijk ook nog een inspraakavond voor moeten organiseren.
Alma Veritas
(kritisch met een knipoog)
